Miejscowość Góra Ropczycka położona jest na wzniesieniu, stąd jej nazwa. W odległych historycznych czasach nazywano ją Gorii, potem nazwę przekształcono na Gora, a w końcu kiedy to Gora weszła w skład klucza majątków królewskich, dla odróżnienia od innych Gór została nazwana Górą Królewską. Po pierwszym rozbiorze Polski i przejęciu przez rząd austriacki wszystkich dóbr na rzecz Skarbu Państwa, zaczęto używać nazwy Góra Ropczycka, ponieważ leżała w powiecie ropczyckim. W 1614 roku Klucz Ropczycki został wydzielony jako Starostwo Ropczyckie z siedzibą w Górze Ropczyckiej. Dobra te z biegiem lat były albo zastawiane za pożyczone sumy, bądź wydzierżawiane ludziom zasłużonym dla króla (m.in. Mikołaj Zborowski, Jan Osswoski, Elżbieta Koniecpolska, a w XVII wieku przejęła je rodzina Potockich).

Po pierwszym rozbiorze Polski dobra ropczyckie nabył Gabriel  Bobrowicz Jaworski. Jego córka znana z piękności i flirtów wyszła za mąż za Franciszka Ksawerego hrabiego Starzeńskiego. Ich syn Kazimierz Starzeński wystawił w 1846roku koszary dla pułku Krakusów. W późniejszym czasie sprzedał majątek Adamowi Potockiemu. Ostatnim właścicielem był hrabia Andrzej Tarnowski. 

Po wybuchu II wojny światowej majątek przeszedł pod zarząd niemiecki. Po jej zakończeniu majątek został przekształcony w PGR. Dziś jest to prywatne Gospodarstwo Rolne słynące
z wyrobu doskonałych wędlin. 

O tym, że Góra Ropczycka należała do klucza królewszczyzn świadczą ruiny klasycystycznego dworku, ruiny koszar, dawny park zamkowy zwany obecnie Buczyną, figury św. Wojciecha
i św. Stanisława, będące jakby filarami bramy strzegącej wjazd do Góry Ropczyckiej.

„Kamienne figury świętych przy drodze zostały jeszcze z czasów hrabiego Tarnowskiego. 
Z kamiennym spokojem przyglądają się losom ludzi wplątanych w tę ziemię.”